Interstellar (2014)

Een vrij waardeloos verhaal die kant nog wal raakt, vooral als je er na de film nog eens over nadenkt. Het enige wat deze film het bekijken waard maakt is dat alles mooi in beeld is gebracht en het geluid geweldig is (gezien in de bios). Verder denk ik dat we deze film tussen alle pareltjes van Christopher Nolan maar snel moeten vergeten.

Wat is belangrijker? Een goed verhaal? Of een verhaal dat goed voelt? Het verhaal van deze film laat wat te wensen over. Er zitten wat gaten in, die wel verklaard kunnen worden voor iemand die er moeite voor doet, maar de manier waarop het is voorgeschoteld doet denken dat dit niet nodig is, en dan zitten er toch wat onlogische kwinkslagen in. Daar staat echter wel tegenover dat het verhaal goed voelt. Centraal staat de relatie tussen een vader en zijn kinderen. En die relaties voelen goed. Die relaties is waardoor ik de film in werd gezogen, en deze ondanks wat aparte concepten toch graag slikte! De film boeit van begin tot eind, hoewel ik als minpuntje moet opmerken dat het gedeelte in de ruimte (oeps, was dat een spoiler? :P) toch net even te lang duurde naar mijn zin. Verder miste ik de visuele pracht die ik verwacht had. Ik weet ook niet waarom ik die verwachtte, misschien dat het IMAX formaat dat met zich mee bracht. Echter, het IMAX voegde hier weinig toe, mijns inziens. Het geluid was overweldigend! Misschien juist te hard, maar aan de andere kan had het ook wel weer wat, aan je maag te voelen wat er gebeurt op het scherm, alleen omdat het geluid alles doet trillen. Al met al, nee, de film haalt het niet bij Inception, en nog minder bij The Prestige. Het is wel weer een prachtige film, waar ik me niet voor zal schamen hem in mijn kast te zetten tegen die tijd, evenmin als andere Nolan films van de laatste jaren.

Christopher Nolan zorgt bij mij altijd voor een bioscoop-ervaring. Naar zijn films kijk ik uit, evenals een Tarantino en Scorsese. Ik weet dat een waterdicht scenario neerpennen niet zijn forte is, maar een ervaring bieden kan de man wél.

Ook hier. Momenten die weer bijgevoegd kunnen worden in het laatje 'memorabele cinema-momenten.' En hij verweeft er nog een emotioneel, persoonlijk verhaal doorheen ook die op de meeste vlakken werkt. Dat is best knap.

Heb ik niet soms achter mijn oren moeten krabben op enkele momenten? Ja. De geloofwaardigheid werd soms (flink) aangetast. Maar het weegt voor mij niet op tegen de totaal-ervaring; de vraagstukken die hij ons voorschotelt, de heelal-geheimen die hij ons laat zien.

Met een kleine kanttekening dat de geluidsmix de meest agressieve is die ik tot dusver heb gehoord. Dat had best een tandje lager gemogen. Maar ik snap dat sommige scenes visueel stiekem helemaal niet spannend zijn. En Nolan's truc is dan om er muziek onder te gooien die langzaam aanzwelt van zacht zenuwachtig gepingel tot oorverdovende kerkorgels. Ja, dan worden we vanzelf wel zenuwachtig, ongeacht wat de visuals tonen. Hij belazerd ons gewoon en slaat onze oren zó murw dat onze ogen automatisch méér zien dan wat er werkelijk is...

En dat voelt best lekker!

als die malloot niet zo tekeer was gegaan op zijn orgel - serieus hoor - had de film een half sterretje hoger uitgekomen ;-)

Ja, duidelijk een overkill...

Het beste wat ik in vele jaren op filmgebied heb gezien. Ook de orgels deden het helemaal voor mij. ;)

Ook de tweede keer heb ik hier ontzettend van genoten. Enkel het gedeelte met Matt Damon vind ik wat minder interessant omdat het wat te lang duurt, maar verder is dit een uiterst fascinerende film met een sterk wetenschappelijke basis. De scène waarin Cooper wordt geconfronteerd met oude beelden is werkelijk prachtig.