The Bridge on the River Kwai (1957)

David Lean is altijd een bejubeld regisseur geweest. Grootse, epische films die inderdaad vakkundig en vol menselijkheid vervaardigd zijn. Het zijn z'n onderwerpen die me vaak niet liggen. Te 'droog' naar mijn smaak en vaak vol met politieke zijtakken.

Daarom ligt 'The Bridge on the River Kwai' mij beter. Het onderwerp blijft hier (voor Lean-maatstaven) redelijk klein en wordt prachtig ingeleid. Britse krijgsgevangenen moeten een spoorbrug bouwen over de Kwai-rivier. Maar de Japanners houden zich niet aan de internationale oorlogsregels. Het draait uit op een principe-kwestie voor Brits kolonel Nicholson. Alec Guiness is voor mij nooit Obi-Wan geweest, maar deze uiterst gedisciplineerde, gortdroge kolonel. Guiness is geknipt voor de rol. Zeker in contrast met de theatraal opgeleide Japanse acteur Sessue Hayakawa, die Kolonel Saito speelt. De verschillen tussen de Japanse, Britse en Amerikaanse cultuur (in de vorm van William Holden) leveren leuke scenes op. Hoewel de verhaallijn van de Amerikanen het tempo (als dat er al is) stevig vertraagd en wat saai maakt.

De sets en locatieshots, breed uitgesmeerd in Cinemascope, zijn prachtig. De soundtrack niet. Zeer aanwezig en bij vlagen zelfs storend. Het fluitliedje tijdens de mars is dan weer legendarisch...

Het einde is gedurft en multi-interpretabel. Het laat zien dat oorlog waanzin is en de film één grote, zwartgallige grap...