Recensie

Wicked

Maak het in je trailer vooral niet duidelijk dat het om een musical gaat, dat is een doodsteek voor het commerciële succes. Althans, dat is lang de gedachte geweest in Hollywood, niet geheel zonder basis. Zelfs in de voorproefjes van Wicked was nauwelijks iets van de muziek terug te vinden, alsof bioscoopbezoekers vol afschuw zouden reageren bij de eerste tonen in deze bewerking van de bekende Broadwayhit.

Jon M. Chu pakte de handschoen op en heeft zich niet bepaald ingehouden; ook op het witte doek is dit een musical pur sang. Het verhaal over de groene Elphaba en haar rivaal Galinda wordt uit de doeken gedaan door een breed scala aan nummers aan elkaar te rijgen. Net als de voorstelling fungeert het zo als een prequel met invloeden van zowel het boek The Wonderful Wizard of Oz van L. Frank Baum als de wereldberoemde verfilming uit 1939.

Wicked (2024)

Om de gezamenlijke opbrengst te stuwen werd het verhaal zoals wel vaker in tweeën geknipt, zodat deze eerste helft kan eindigen bij een muzikaal hoogtepunt dat op het podium slechts het einde van de eerste akte inluidt. Desondanks duurt de film alsnog 161 minuten en dat is inderdaad vrij lang. Men heeft diverse scènes moeten toevoegen en dat voelt af en toe kunstmatig aan, maar gelukkig verveelt het nergens en het tempo blijft er goed in zitten. Ook het opknippen werd overigens vakkundig weggelaten in de trailers, pas in de film zelf krijgen we de woorden "Part 1" te zien.

De nummers zijn van wisselende kwaliteit en zullen lang niet allemaal blijven hangen, maar de nieuwe uitvoeringen van Popular en Defying Gravity behoren tot de hoogtepunten. De ervaring van Chu met In the Heights is verder merkbaar door een flink aantal wervelende scènes met prachtige choreografie en zeer dynamisch camerawerk, zodanig toegepast dat het ook echt iets toevoegt ten opzichte van de versie op het toneel.

Wicked (2024)

Een dergelijke verfilming valt of staat met het vinden van hoofdrolspelers die ook op muzikaal vlak aan de top staan. Wat dat betreft had Chu het niet beter kunnen doen; Cynthia Erivo en Ariana Grande zijn beiden geweldig als Elphaba en Galinda, bijgestaan door onder andere Michelle Yeoh en Jeff Goldblum in kleinere rollen. Dat die laatste twee dan weer niet echt kunnen zingen zien we maar door de vingers, omdat ze met hun charme veel goedmaken.

Wicked bewijst dat een grootschalige musicalverfilming nog steeds kan betoveren op het witte doek, zolang er goede productie en een talentvolle cast bij betrokken is. Hoewel de film niet zonder tekortkomingen is, biedt hij een visueel en muzikaal spektakel dat zowel fans van de Broadwayhit als nieuwkomers zal bekoren. En met het tweede deel Wicked: For Good nog in het verschiet kunnen we uitkijken naar de rest van het verhaal, waarvoor Jon M. Chu ongetwijfeld nog veel moois heeft bedacht.

Ons oordeel

Discussie

Leden kunnen deelnemen aan de discussie.