A Complete Unknown
In 2007 bracht Todd Haynes ons I'm Not There, een experimenteel muzikaal drama als een soort halve biografie met zes acteurs die los van elkaar een andere versie van Bob Dylan speelden. Dat was vernieuwend en bleef ver weg van de standaard elementen die we in bijna elke biopic nog steeds krijgen voorgeschoteld. Dat kan niet worden gezegd van A Complete Unknown, de productie van James Mangold die hiermee na Johnny Cash het leven van nog een legendarische singer-songwriter naar het witte doek brengt.
Het script beslaat maar een klein deel van het leven van Dylan, van zijn aankomst in New York als 19-jarig talent tot zijn beruchte optreden enkele jaren later waar hij tot ontsteltenis van de aanwezige folkliefhebbers zijn elektrische gitaar het podium op sleurt. Het geheel wordt aan elkaar geregen door een enorme rij aan bekende hits van de zanger, allemaal uiterst verdienstelijk gezongen door hoofdrolspeler Timothée Chalamet zelf met zijn eigen begeleiding op de gitaar.
Verder draait de film met name om verschillende soorten relaties tussen Dylan en een drietal anderen, waarbij het scenario eigenlijk weinig lijkt te willen zeggen. Het kijkt dan ook heel fijn weg, maar een boodschap hoef je hier niet te zoeken. Er is geen sprake van een echte antagonist, we zien vooral hoe de zanger zelf een eikel kan zijn tussen de prachtige nummers door. Dat is overigens niet per se een negatief punt, het werkt hier prima.
Vanwege het karakteristieke stemgeluid van zijn voorbeeld ontkomt Chalamet er niet aan om af en toe zijn stem iets te veel te knijpen, maar over het algemeen zet hij een indrukwekkende vertolking neer. Edward Norton was nooit eerder zo knuffelbaar als zijn rol als Pete Seeger hier, terwijl Monica Barbaro misschien wel de ontdekking van de film is. Haar sprankelende aanwezigheid voegt enorm veel toe aan haar versie van Joan Baez, wat een charisma heeft die vrouw. Elle Fanning heeft dan weer minder te doen, maar dat kunnen we haar niet echt kwalijk nemen.
A Complete Unknown is een fijne biopic die nergens de randjes opzoekt. De muziek van Bob Dylan staat centraal en moet ons ervan overtuigen dat de mensen om hem heen zijn minder fijne eigenschappen tolereren. Met de enorme verzameling succesnummers die we achter elkaar te horen krijgen is dat ook niet zo moeilijk; als je je eraan overgeeft zijn dit 140 fijne minuten om mee te maken met een versie van Chalamet die we nog niet eerder te zien kregen.