I'm Still Here
Walter Salles heeft dit jaar met I'm Still Here (Ainda Estou Aqui) voor een unicum gezorgd: niet eerder werd een Braziliaanse productie genomineerd voor een Academy Award voor de beste film. Het is tevens de eerste productie in het Portugees voor die categorie, en wat is het dan passend dat het gaat om een waargebeurd verhaal over de recente geschiedenis van het land dat zoveel littekens heeft achtergelaten.
We leren de Paiva's kennen, een gezin uit de hogere middenklasse onder leiding van voormalig congreslid Rubens dat weinig te klagen heeft in hun prachtige huis aan het strand. Salles neemt rustig de tijd om de ouders en hun vijf kinderen een voor een te introduceren, totdat het noodlot toeslaat: gewapende militairen nemen Rubens mee en wanneer zijn vrouw Eunice blijft vragen om opheldering wordt ook zij samen met een van de dochters meegenomen voor verhoor.
Wat volgt is een schrijnend verhaal over dictatuur en hoe acties gevolgen hebben die verder gaan dan enkel het initiële doelwit. We zien niet alleen hoe de ontvoering zijn uitwerking heeft op het gehele gezin in 1971, maar ook hoe dit ze nog vele jaren later blijft achtervolgen.
Het biografische scenario is indrukwekkend, maar wil af en toe ook net iets te veel laten merken dat het waargebeurd is. Sommige elementen zoals het lot van een van de kinderen voegen niet direct iets toe, maar echt storend is het nergens. De boodschap is in ieder geval kraakhelder en vijftig jaar later is het helaas nog steeds zeer relevant.
Fernanda Torres vormt via haar rol als Eunice Paiva het hart en ziel van de film, een zeer krachtige acteerprestatie die haar terecht een Oscarnominatie opleverde. Leuk detail is dat haar moeder ooit de eerste Braziliaanse was die daar kans op maakte, eveneens onder regie van Walter Salles.
Met I'm Still Here brengt de filmmaker ons een belangrijke blik op een gitzwarte pagina uit de Braziliaanse geschiedenis. Een menselijk verhaal met een schitterende centrale rol van Torres. De productie maakt komende zondagnacht niet alleen kans op de hoofdprijs, het is tevens genomineerd voor beste internationale film. Dat geldt ook voor Emilia Pérez, maar als die laatste wordt verkozen tot beste niet-Engelstalige productie is dat een schande.