Nickel Boys
Verhalen over een zware jeugd zien we elk jaar wel weer voorbij komen op het witte doek, het is lastig om daar nog iets toe te voegen of origineels te bedenken. RaMell Ross koos voor een gewaagde aanpak: zijn Nickel Boys - gebaseerd op de Pulitzerprijswinnaar van Colson Whitehead - beleven we in zijn geheel vanuit het perspectief van zijn hoofdpersonages. Letterlijk.
Elwood Curtis groeit op in het Florida van de jaren '60, met grootse ambities en inspiratie uit de opkomende burgerrechtenbeweging. Zijn veelbelovende toekomst wordt echter ruw verstoord wanneer een onterechte veroordeling hem naar de beruchte Nickel Academy stuurt, een hervormingsschool waar vooral de zwarte studenten onderworpen worden aan systematisch onrecht. Daar botst zijn idealisme met de cynische kijk van medegevangene Turner, terwijl hij probeert vast te houden aan zijn geloof in gerechtigheid. Wat volgt is een aangrijpende en confronterende vertelling over onschuld, verzet en de lange schaduw van institutioneel racisme.
Aangezien alles is opgenomen in point-of-view shots moet de kijker zich extra verbonden voelen met Elwood en Turner, tussen wiens ogen de camera elke paar scènes afwisselt. Het duurt echter even om daar in te komen en het zal niet voor iedereen even goed werken. Het is zonder meer een interessante keuze die niet enkel als een gimmick aanvoelt; het voegt daadwerkelijk iets toe aan wat anders een redelijk standaard drama had kunnen zijn.
Het ietwat te theatrale acteerwerk van Aunjanue Ellis-Taylor als Elwoods grootmoeder werkt niet helemaal, vooral vergeleken met de meer natuurlijke stijl van Ethan Herisse en Brandon Wilson als de twee jonge mannen. Bovendien komen diverse artistieke keuzes van Ross niet helemaal uit de verf, zo is het onduidelijk wat nu de relevantie is van de Apollo-missie die op de achtergrond meerdere keren voorbij komt. Er zit vast een idee achter, maar dit is niet helder.
Het verhaal heeft wat raakvlakken met Sugarcane, de documentaire over misstanden op een Canadese school die dit jaar ook een Oscarnominatie op zak heeft. Die wist mij persoonlijk meer te raken, maar het is goed te begrijpen waarom Nickel Boys verder zo goed is ontvangen. Het mooie acteerwerk van de twee hoofdrolspelers en de interessante invalshoek maken het tot een geslaagd drama dat komende zondagnacht kans maakt in de categorieën beste film en beste bewerkte scenario.