Marty Supreme

Een dramafilm doorspekt met zwarte humor over een charismatische ritselaar, die in steeds diepere kuilen terecht komt in de zoektocht naar zijn grote doel. De setting is New York, het camerawerk doelbewust chaotisch en het script gaat met een rotvaart richting de finish met nauwelijks ruimte voor een adempauze tussendoor. Klinkt bekend? Het gaat hier niet over Uncut Gems, maar de nieuwe film van Josh Safdie die wederom veel bekende elementen afstreept, deze keer zonder zijn broer Benny.

Adam Sandler is ingeruild voor Timothée Chalamet als Marty Supreme, een schoenenverkoper in de jaren '50 die zijn talent voor tafeltennis wil bekronen met het winnen van de British Open. De weg hiernaartoe is bezaaid met rotsblokken, regelmatig door toedoen van zijn eigen acties. Alles moet wijken voor zijn grote doel, koste wat kost.

Chalamet is heerlijk in zijn element als de geniepige onderkruiper die van mening is dat alles en iedereen hem probeert tegen te werken. Het leverde terecht alweer zijn derde acteernominatie voor een Oscar op, niet slecht voor het dertigjarige talent dat waarschijnlijk nog een lange carrière in het vooruitzicht heeft.

Safdie schreef het script samen met Ronald Bronstein en baseerde het losjes op het leven van Marty Reisman. In de basis is het een standaard verhaal over iemand met een doel, maar het zijn de vele originele kleine scènes die het geheel laten leven. Een crashende badkuip en honinglikkende gevangenen zijn slechts twee voorbeelden, hoe bizar het zo los ook klinkt. Het werkt bijzonder goed en dat is geen kleine prestatie.

Er zijn nog diverse fijne vondsten te benoemen, zoals het casten van filmmaker Abel Ferrara en de Canadese zakenman Kevin O'Leary in kleine rollen. Net als de vorige werken van Safdie is het uiteindelijk lastig deze film goed te omschrijven voor nieuwkomers. Ook deze keer is het weer een drukte van jewelste en wil je regelmatig schreeuwen richting personages dat ze niet zo dom moeten doen. Met negen nominaties voor Academy Awards is hij in ieder geval flink in de smaak gevallen, ik snap wel waarom.