Bugonia

Wil je kans maken op een Oscarnominatie voor Best Picture, dan doe je er goed aan om Jesse Plemons toe te voegen aan je cast. In de afgelopen tien edities van de prestigieuze uitreiking was hij maar liefst zeven keer te zien in die categorie, een ongekende reeks. Daar staat tegenover dat geen enkele van films de nominatie kon omzetten in winst, en dat gaat dit jaar met Bugonia als achtste in de rij ook niet gebeuren. Dat het überhaupt bij de tien kanshebbers terecht is gekomen was al een verrassing, wellicht toch door de magische kracht van Plemons als lucky charm.

De film is een remake van het Zuid-Koreaanse Save the Green Planet!, die oorspronkelijk ook geregisseerd zou worden door Jang Joon-hwan naar zijn eigen origineel. Toen hij zich terugtrok werd Yorgos Lanthimos aangetrokken, die er met schrijver Will Tracy zijn eigen typisch absurde sausje overheen heeft gegoten.

Plemons is te zien als Teddy Gatz, een aanhanger van diverse complottheorieën die samen met zijn autistische neef Don steeds verder afdwaalt van de werkelijkheid. Dit ontspoort volledig wanneer ze besluiten de CEO van een farmaceutische gigant te ontvoeren, overtuigd van haar ware aard als een alien die hier heen is gestuurd met snode plannen voor de mensheid.

We hebben de acteur door de jaren heen al personages zien spelen in alle vormen en maten, maar zoals hier is hij op zijn best. Teddy lijkt aanvankelijk niets meer dan een kleinzielige nietsnut die zijn neef mee trekt in een neerwaartse spiraal, zonder enige logica. Beetje bij beetje krijgen we echter meer over zijn achtergrond mee, waarmee het een en ander toch wat duidelijker wordt. Het eindpunt is daarmee nog niet per se logisch, maar zijn personage blijkt toch wat genuanceerder en het acteerwerk van Plemons is daarin essentieel.

Het leverde hem persoonlijk geen nominatie op, terwijl Emma Stone hier wel voor de vijfde keer erkenning heeft gekregen van de Academy. Ze speelt haar rol als CEO meer dan verdienstelijk, maar deze verdeling geeft een enigszins vertekend beeld. Tot slot maakt de productie nog kans op gouden beeldjes voor het beste bewerkte scenario en de originele muziek, maar deze gaan geen van allen worden verzilverd.

Bugonia is een fijne zwarte komedie met een flinke teug drama dat richting het einde een tikkeltje ontspoort. Het zal ook niet ieders ding zijn, waarbij het voor de maatstaven van Lanthimos nog redelijk tam is qua absurdisme terwijl het voor veel onvoorbereide kijkers weer wat te vreemd kan zijn. Dat maakt het een lastige titel, maar als het bovenstaande je een beetje aanspreekt kan je deze prima aan je lijst toevoegen.