One Battle After Another
Paul Thomas Anderson is een van de meest geliefde regisseurs in Hollywood en onder filmfanaten, maar echte financiële kaskrakers maakt hij niet. Het is dan ook bizar dat hij een budget van naar verluid 130-175 miljoen dollar heeft gekregen voor One Battle After Another, zelfs met Leonardo DiCaprio is dat een enorme gok. Aan de box office heeft de productie dit niet gerechtvaardigd, maar gezien de jubelende reacties en vele nominaties valt het wel enorm in de smaak.
Net als bij Inherent Vice werd het verhaal gebaseerd op een werk van Thomas Pynchon, inclusief een stoner in de hoofdrol die meer hooi op zijn vork neemt dan hij aan kan. Deze keer zien we DiCaprio als evenknie van The Dude in de vorm van Pat Calhoun, een ideoloog die betrokken raakt bij de revolutionaire groepering French 75. Een mislukte missie gooit zijn leven overhoop, waarna hij zich terugtrekt om voor zijn dochter te zorgen.
Zestien jaar later blijkt hij toch niet te kunnen vluchten voor zijn verleden wanneer hun oude vijand Steven J. Lockjaw ze op het spoor komt. DiCaprio is heerlijk in zijn hoofdrol, maar het is terecht Sean Penn als zijn antagonist die overal alle aandacht krijgt. Hij is zowel beangstigend als hilarisch, met als hoogtepunt zijn reactie op de vraag waarom zijn shirt zo strak zit.
Het script dat Anderson losjes baseerde op het boek Vineland zit sowieso vol humor. Wie had verwacht hier een samenzwering tegen te komen met een veel te grote liefde voor Kerstmis? Ja, dat las je goed. Met ruim 2,5 uur is dit een lange zit, maar het houdt je aandacht constant vast en dat is te danken aan Andersons strakke scenario en zijn geweldige cast.
De gelauwerde filmmaker staat altijd garant voor unieke scènes, deze keer laat hij ons bijvoorbeeld bijna zeeziek worden door een achtervolging door een glooiend landschap. Hij heeft er bovendien voor gekozen uiterst actuele politieke thema's centraal te zetten, waarbij hij bepaald niet subtiel is over de huidige situatie in de Verenigde Staten.
Het is nog even afwachten of One Battle After Another dit weekend de genadeslag kan geven aan Sinners, maar hij heeft hoe dan ook alweer een pareltje toegevoegd aan zijn toch al imposante oeuvre. Het heeft er alle schijn van dat hij in ieder geval eindelijk een Oscar gaat winnen voor zijn werk als regisseur. About damn time.